دنباله دارها در شمار ابتدايى ترين اجرام منظومه خورشيدى قرار مِي گيرند. آنها احتمالا پس مانده زمان شكل گيرى خورشيد ما و سيارات در 5/4 ميليارد سال پيش اند.

در مورد مرگ دنباله دارها چندين نظريه وجود دارد. رايج ترين آنها اين است كه هسته دنباله دار تكه تكه با منفجر مى شود. همچنين مطرح است كه دنباله دارها در آخر از تكاپو مى افتند و به صورت سيارك صحنه را ترك مِى كنند.

در دوران هاى متمادى، دنباله دارها عموما به خاطر شكل نا متعارف و ظهور ناگهانى شان، به عنوان طالع نيك و بد تلقى مى شدند. دنباله دارى كه در سال 44 پيش از ميلاد،اندكى پس از قتل ژوليوس سزار،پديدار شد را روح بازگشته او مى دانستند. دنباله دار سال 684 ميلادى را عامل شيوع طاعون تلقى كردند كه هزاران نفر را به هلاكت رسانده بود.

در سال 1687، اختر شناس انگليسى، ادموند هالى خط سير 24 دنباله دار را حساب كرد. او پى برد كه از ميان آن 3 تا از دنباله دارهاى مربوط به سال هاى 1531، 1607 و 1682، مسيرهاى تقريبا يكسانى دارند ونتيجه گرفت دنباله دارها مدارى پيرامون خورشيد را طى مى كنند ودر نتيجه، ظهور آنها به تناوب صورت مى گيرد. هالى پيش بينى كرد كه يكى از اين دنباله دارها در سال 1758 مراجعت خواهد كرد. پيش بينى او درست از آب در آمد و دنباله دار ياد شده، بعدها هالى نام گرفت. اين دنباله دار با تناوب ظهور 76 ساله، در سال 1835، 1910 و 1986 نيز از نزديكى زمين عبور كرد. هالى بار ديگر در سال 2061 ( 1440 هجرى خورشيدى) از نزديكى زمين عبور خواهد كرد.

رابرت مكنات در هفدهم مرداد 1385 نقطه مه آلود و متحرك كم فروغى از قدر 17 يافت. 5 ماه بعد قدر اين دنباله دار به  5- رسيد و به همين دليل، دنباله دار مكنات درخشان ترين دنباله دار چهار دهه اخير است.