زمين شناس انگليسى جان ميچل و اختر شناس فرانسوى سيمون لاپلاس، نخستين بار در قرن هجدهم، تصويرى از سياهچاله ها را مطرح ساختند. نظريه پردازى آنها چنين بود كه هر گاه جسمى آسمانى به اندازه كافى بزرگ و چگال باشد، چنان گرانشى از خود نشان مى دهد كه هيچ چيز ياراى گريز از كشش آن را نخواهد داشت.

وقتى سوخت هسته اى ستاره اى به پايان رسد، خواهد رمبيد.در غياب نيروى گداخت هسته اى، فشار رو به بيرون هسته ستاره، با گرانش بسيار زياد آن برابرى مى كند و ستاره از آن پس در خود فرو مى ريزد. ستارگان متوسط نظير خورشيد انقباض پيدا مى كنند و به صورت كوتوله هاى سفيدى به اندازه زمين در مى آيند. ستارگانى كه بيش از 3 برابر خورشيد جرم دارند، از ديدگاه نظرى، پس از فروزان شدن به صورت ابر نو اختر مى رمبند و به شكل سياهچاله در مى آيند.

سياهچاله ها را نمى توان ديد. زيرا ماده،نور و ديگر صورت هاى انرژى نمى توانند از آنها بگريزند. با اين حال مى توان آنها را با توجه به اثرى كه بر اجسام مرئى اطراف خود مى گذارند، آشكار ساخت. در دهه 1990 تلسكوپ فضايى هابل اين گواه را براى دانشمندان فراهم آورد كه احتمالا سياهچاله ها در بيشتر كهكشان ها و فضاى بين ستاره اى حد فاصل كهكشان ها وجود دارند. بزرگ ترين سياهچاله ها معمولا در مركز كهكشان ها جا گرفته اند.