تبريك به همه پرسپوليسى هاى نازنين ( يه امروز عنوان وبلاگ رو ناديده بگيرين لطفا )

با همه سختى ها و تلخى هاش...با همه شادى ها و خنده هاش...

اين همه حرص و جوش خورديم، اين همه بالا و پائين رفتيم، اين همه دعوا كرديم...با اين وجود باورم نمى شد داره تموم ميشه. خيلى راحت تر از اون چيزى كه فكر مى كردم تموم شد.

امروز روز عجيبى بود...خيلى عجيب!

زمين شناس انگليسى جان ميچل و اختر شناس فرانسوى سيمون لاپلاس، نخستين بار در قرن هجدهم، تصويرى از سياهچاله ها را مطرح ساختند. نظريه پردازى آنها چنين بود كه هر گاه جسمى آسمانى به اندازه كافى بزرگ و چگال باشد، چنان گرانشى از خود نشان مى دهد كه هيچ چيز ياراى گريز از كشش آن را نخواهد داشت.

وقتى سوخت هسته اى ستاره اى به پايان رسد، خواهد رمبيد.در غياب نيروى گداخت هسته اى، فشار رو به بيرون هسته ستاره، با گرانش بسيار زياد آن برابرى مى كند و ستاره از آن پس در خود فرو مى ريزد. ستارگان متوسط نظير خورشيد انقباض پيدا مى كنند و به صورت كوتوله هاى سفيدى به اندازه زمين در مى آيند. ستارگانى كه بيش از 3 برابر خورشيد جرم دارند، از ديدگاه نظرى، پس از فروزان شدن به صورت ابر نو اختر مى رمبند و به شكل سياهچاله در مى آيند.

سياهچاله ها را نمى توان ديد. زيرا ماده،نور و ديگر صورت هاى انرژى نمى توانند از آنها بگريزند. با اين حال مى توان آنها را با توجه به اثرى كه بر اجسام مرئى اطراف خود مى گذارند، آشكار ساخت. در دهه 1990 تلسكوپ فضايى هابل اين گواه را براى دانشمندان فراهم آورد كه احتمالا سياهچاله ها در بيشتر كهكشان ها و فضاى بين ستاره اى حد فاصل كهكشان ها وجود دارند. بزرگ ترين سياهچاله ها معمولا در مركز كهكشان ها جا گرفته اند.

حتى شكاكترين افراد هم پنهانى بايد پيرامون اين پرسش وسوسه انگيز تامل كرده باشند. اما اگر هوش فرا زميني (ETI ) وجود داشته باشد، ما چگونه به وجود آن پى خواهيم برد؟ ممكن است به طور منظم با استفاده از راديوتلسكوپها در جستجوى ارتباطات ممكن باشيم با اين فرض كه هوش فرازمينى براى ادامه حيات به مكانى نياز دارد، بايد در جستجوى نشانه هايى از وجود سياراتى باشيم كه بر گرد ستارگان ديگر مى گردند.

جستجوى ما مى توانست به طور كامل انجام شود، هر گاه اين امكان وجود داشت كه واقعا به يك ستاره سفر مى كرديم و روى يك يا چند سياره آن كه به نظر مساعد مى رسيد، فرود مى آمديم و يه جستجوى حيات مى پرداختيم. بديهى است كه با اطلاعاتى كه امروزه در مورد فاصله ستاره ها و سرعت سفينه هاى فضايى در اختيار داريم اين كار عملا نا ممكن است!

اگر مى توانستيم با يك دهم سرعت نور سفر كنيم، رفت و آمد ما به نزديك ترين ستاره، يعنى آلفا قنطروس 90 سال طول مى كشيد!!! و طبق واقعيت جالب ديگرى كه وجود دارد و از نظريه نسبيت به آن مى توان پى برد، اگر تكنولوژى تا آن حد پيشرفت كند كه به ما امكان دهد با سرعت 98 درصدسرعت نور سفر كنيم زمان در سفينه فضايى براى ما كندتر مى گذرد و از ديدگاه ما رفت و برگشت به آلفاقنطروس  به اندكى كمتر از 40 سال تقليل خواهد يافت. اما در زمان بازگشت شاهد آن خواهيم بودكه نزديك به 200 سال از عمر زمين گذشته وهمه دوستان ما مرده اند!!! و اين يك فداكارى بزرگ را مى طلبد!

براى ارتباط با ETI ها چه زبانى را مى توانيم به كار بريم؟

بديهى است كه نمى توانيم از زبان هاى انگليسى، فرانسه يا روسى استفاده كنيم. اما يك زبان وجود دارد كه تقريبا در بين مردم زمين عموميت دارد بنابراين ممكن است ميان ETI ها هم عموميت برخوردار باشد، اين زبان، زبان رياضى است. رياضيات زبانى است كه به كمك آن با كامپيوترها ارتباط برقرار مى كنيم، زبانى كه اطلاعات در آن ذخيره مى شود، ماهرانه دستكارى مى شود و بار ديگر به وسيله آن كامپيوترها بزگردانده مى شود.

براى امكان دسترسى به ETI ها چه كار مى توان كرد؟

گروهى از اختر شناسان روس پيشنهاد كردند كه آنتن راديويى عظيمى در مدار خورشيد مستقر شودكه بتواند كل كيهان را در سه بعد نقشه بردارى كند و ضمنا براى آشكار سازى سيگنالهاى ETI ها به كار گرفته شود. اما اخيرا از روش مناسب ترى استفاده مى شود،

و آن اختصاص دادن درصد معينى از اوقات تلسكوپ هاى موجود براى اين جستجو است. امروزه ما مهارت تكنولوژيكى لازم براى دريافت هزاران طول موج متفاوت را به طور همزمان داريم. كامپيوترها طورى برنامه ريزى شده كه مى توانند شكل سيگنالهاى خاصى را كه احتمالا موجودات هوشمند ارسال كرده باشند، تشخيص دهند. آسمان مرئى با شيوه اى منظم كاوش مى شود و فقط چند سالى است كه مى توانيم پاسخى براى اين پرسش مهيا كنيم كه: " آيا ما در عالم تنهاييم؟"