وقتى صفحه مدار زمين در بهار (اول فروردين) با پرتوهايى كه از خورشيد به طرف زمين مى آيند موازى مى شود، خورشيد در همه جاى زمين دقيقا از شرق طلوع مى كند و ظهرها مستقيما بر فراز استوا قرار مى گيرد. در نتيجه طول روشنايى روز با طول مدت شب در هر جاى زمين برابر مى شود. همين پديده موجب شده است تا اين روز، اعتدال بهارى نام گيرد.

بعد از اعتدال بهاري خورشيد به حركت ظاهرى خود به طرف شمال ادامه مى دهد و تا اول تير ماه هر روز اندكى دورتر از شمال شرق طلوع مى كند.

جوامع پيشين تغييرات فصل ها را در يكى ازاين روزها جشن مى گرفتند. اعتدال بهارى (همانند نوروز ايرانى) روز جشن اقوام پيشين سلتى در فرانسه، ايرلند و انگلستان باستان بود. ساير اقوام اروپاى شمالى هم اين روز را نشانه بازگشت هواى گرم تر مى دانستند. انقلاب زمستانى (معادل يلداى ايرانى) را هم جشن مى گرفتند، چون نشانه آغاز بلند شدن روزهاى منتهى به بهار بود.

سال نو همگى پيشاپيش مبارك!

و در كوچه پس كوچه هاى پر هياهوى زندگى به دنبال خويش مى گردم

من تو را جستجو مى كنم

بگو كجا بجويمت؟

آنجا كه كودكى متولد مى شود؟

آنجا كه رخت سياه بر تن مى كنند؟

آنجا كه گلى مى شكفد؟

آنجا كه آزادى به دار آويخته مى شود؟

آنجا كه قلم شكسته مى شود؟

و يا آنجا كه آسمان در دستان من است... آنجا كه ستاره ها آنچنان كه دورند، نزديكند...

آنجا كه بالهاى فرشتگان براى عروج من بر شنها پهن شده است

آرام قدم بر مى دارم و در تنهايى خويش از خويش مى گذرم

در اين عصر معراج پولاد* من از عروج بى صداى حباب تنهاترم

من از پرواز يك سنجاقك، از تنهايى يك بن بست تنهاترم

و تنها سكوت كوير است كه مرا به خويش، به تو مى خواند

آنجا كه فاصله من با تو به اندازه يك روياست

آنجا كه مى گذرم از خويش براى بستن خيش بندگى بر گردنم

آنجا كه شنها به نرمى يك نسيم از لطافت تو مى گويند

آنجا كه به جز من، هستند آنهايى كه جان دادى و عاشقانه تر از من مى پرستند تو را و عاشقانه به انتظار ديدن جلوه اى از تو، طلوع را نظاره مى كنند

كوير بيت المقدس من است

و آسمانش تنها دليل عاشق بودنم و تنها دليل زيستنم

.

.

.

آنچنان كه تولد، مرگ، شكفتن، آزادى، قلم و خويشتنم دليل است...

* : به باغ هم سفران/ سهراب سپهرى

پ.ن : يكى از زيباترين نوشته هاى ويدا عزيزم...من كه لذت بردم!!!

 شوروى براى نخستين بار ماهواره بدون سرنشين اسپوتنيك 1 را در سال 1957 به فضا پرتاب كرد. سگى به نام لايكا، نخستين موجود زنده اى بود كه راهى فضا شد. اين سگ را در سال 1957 با اسپوتنيك2 به فضا فرستادند. لايكا،پرتاب، و نخستين مراحل سفر را تاب آورد. اما يك هفته بعد از پرتاب ذخيره هوا به پايان رسيد و لايكا خفه شد. در آوريل 1958 فضاپيماى اسپوتنيك2 هنگام بازگشت به جو زمين، به دليل نداشتن سپر حرارتى سوخت و جسد لايكا خاكستر شد.

در 12 آوريل 1961 يورى گاگارين فضانورد شوروى، سوار بر وستوك1، نخستين انسانى بود كه راهى فضا شد.وى پيش از بازگشت به جو زمين، در طى 108 دقيقه يك بار زمين را دور زد. در 20 فوريه 1962، تنها حدود 9 ماه بعد از پرواز گاگارين ، نخستين فضانورد آمريكايى به نام جان گلن، مدارى پيرامون زمين را دور زد. فضاپيماى او در كمتر از 5 ساعت 3 بار گرداگرد زمين را پيمود.

در مارس سال 1965 ، كيهان نورد شوروى نخستين پياده روى در فضا را محقق ساخت. او ده دقيقه در بيرون كپسول در حالى توقف كرد كه تنها با كابل هاى تلفن به فضاپيما وصل بود.

برنامه آپولو، براى فرود فضانوردان در ماه پايه گذارى شده بود. برنامه آپولو هم از حادثه ناگوار در امان نماند، در سال 1967 در طى يك آزمون زمينى كابين آپولو 1 آتش گرفت و 3 تن جان باختند...سر انجام در 16 ژوئيه 1969، آپولو 11 ، 3 فضا نورد به نام هاى نيل آرمسترانگ، ادوين آلدرين و مايكل كالينزرا به فضا برد. چهار روز بعد آرمسترانگ و آلدرين در ماه فرود آمدند. بسيارى معتقدند كه پرواز آپولو 11 به ماه، عظيم ترين دستاورد فنى دنياى نوين بوده است.

پ.ن : اين اطلاعات براى من كه خيلى جالب بود، اميدوارم براى شما هم مفيد باشه.

پ.ن : اولين پست بعد از 20 سالگى...باز هم عشق هميشگى ام...نجوم!